تکنیک‌هایی برای بار کردن سریع برنامه وب، حتی در تلفن همراه نیمه‌هوشمند

چگونه از تقسیم کد، کد درون‌خطی، و پرداز سمت سرور در PROXX استفاده کردیم.

در Google I/O 2019، من، ماریکو، و جیک PROXX را که یک کلون مدرن از Minesweeper برای وب است عرضه کردیم. چیزی که PROXX را متمایز می‌کند تمرکز بر دسترس‌پذیری (می‌توانید آن را با صفحه‌خوان بازی کنید!) و توانایی اجرا شدن در تلفن همراه نیمه‌هوشمند و همچنین در رایانه رومیزی پیشرفته است. تلفن‌های همراه نیمه‌هوشمند از چند جهت محدود هستند:

  • واحد پردازش مرکزی ضعیف
  • واحد پردازش گرافیکی ضعیف یا ناموجود
  • صفحه‌نمایش‌های کوچک بدون ورودی لمسی
  • مقدار بسیار محدود حافظه

اما مرورگر نو دارند و بسیار مقرون‌به‌صرفه هستند. به همین دلیل، تلفن‌های همراه نیمه‌هوشمند در بازارهای نوظهور درحال احیا شدن هستند. حد قیمت آن‌ها به مخاطبان کاملاً جدیدی که قبلاً توانایی مالی نداشتند اجازه می‌دهد آنلاین شوند و از وب مدرن استفاده کنند. پیش‌بینی می‌شود که در سال ۲۰۱۹ حدود ۴۰۰ میلیون تلفن همراه نیمه‌هوشمند فقط در هند فروخته شود، بنابراین کاربران تلفن‌های همراه نیمه‌هوشمند ممکن است بخش قابل‌توجهی از مخاطبان شما را تشکیل دهند. علاوه‌براین، سرعت اتصال مشابه 2G در بازارهای نوظهور معمول است. چگونه توانستیم PROXX را در شرایط تلفن همراه نیمه‌هوشمند به‌خوبی اجرا کنیم؟

گیم‌پلی PROXX.

عملکرد مهم است و این شامل عملکرد بارگیری و عملکرد زمان اجرا می‌شود. نشان داده شده است که عملکرد خوب با افزایش حفظ کاربر، بهبود تبدیل‌ها، و مهم‌تر از همه، افزایش فراگیری همبستگی دارد. جرمی واگنر داده‌ها و اطلاعات آماری بسیار بیشتری درباره دلیل اهمیت عملکرد دارد.

این بخش ۱ از یک مجموعه دو قسمتی است. بخش ۱ بر عملکرد بار کردن تمرکز دارد و بخش ۲ بر عملکرد زمان اجرا تمرکز خواهد داشت.

ثبت وضعیت موجود

آزمایش عملکرد بار کردن در دستگاه واقعی بسیار مهم است. اگر دستگاه واقعی دراختیار ندارید، WebPageTest، به‌ویژه راه‌اندازی «ساده» را توصیه می‌کنم. WPT مجموعه‌ای از آزمایش‌های بار کردن را در دستگاهی واقعی با اتصال 3G شبیه‌سازی‌شده اجرا می‌کند.

‫3G سرعت خوبی برای اندازه‌گیری است. درحالی‌که ممکن است به 4G،‏ LTE، یا به‌زودی حتی 5G عادت کرده باشید، واقعیت اینترنت تلفن همراه کاملاً متفاوت به‌نظر می‌رسد. شاید در قطار، کنفرانس، کنسرت، یا پرواز باشید. آنچه در آنجا تجربه خواهید کرد به احتمال زیاد نزدیک به 3G و گاهی حتی بدتر است.

با این اوصاف، در این مقاله روی 2G تمرکز خواهیم کرد زیرا PROXX صریحاً تلفن‌های همراه نیمه‌هوشمند و بازارهای نوظهور را در مخاطبان هدف خود هدف قرار می‌دهد. وقتی WebPageTest آزمایش خود را اجرا کرد، یک آبشار (مشابه آنچه در DevTools می‌بینید) و همچنین یک نوار فیلم در بالا دریافت می‌کنید. نوار فیلم نشان می‌دهد که کاربر هنگام بار شدن برنامه شما چه چیزی می‌بیند. در شبکه 2G، تجربه بار کردن نسخه بهینه‌نشده PROXX بسیار بد است:

ویدیو نوار فیلم نشان می‌دهد که وقتی PROXX درحال بار شدن در دستگاه واقعی و ضعیف ازطریق اتصال 2G شبیه‌سازی‌شده است، کاربر چه چیزی می‌بیند.

وقتی ازطریق 3G بار می‌شود، کاربر ۴ ثانیه صفحه سفید خالی می‌بیند. در شبکه 2G، کاربر برای بیش‌از ۸ ثانیه مطلقاً چیزی نمی‌بیند. اگر دلیل اهمیت عملکرد را خوانده باشید، می‌دانید که اکنون بخش خوبی از کاربران بالقوه خود را به‌دلیل بی‌صبری ازدست داده‌ایم. کاربر باید همه ۶۲ کیلوبایت «جاوا اسکریپت» را بارگیری کند تا چیزی روی صفحه ظاهر شود. نکته مثبت در این سناریو این است که هر چیزی که روی صفحه ظاهر می‌شود، بلافاصله تعاملی است. یا این‌طور نیست؟

[اولین رنگ‌آمیزی معنادار][FMP] در نسخه بهینه‌نشده PROXX _ازنظر فنی_ [تعاملی][TTI] است اما برای کاربر بی‌فایده است.

پس‌از بارگیری حدود ۶۲ کیلوبایت JS فشرده‌شده با gzip و تولید DOM، کاربر می‌تواند برنامه ما را ببیند. این برنامه ازنظر فنی تعاملی است. اما نگاه کردن به تصویر واقعیت دیگری را نشان می‌دهد. قلم‌های وب هنوز در پس‌زمینه درحال بار شدن هستند و تا زمانی که آماده شوند کاربر نمی‌تواند هیچ نوشتاری را ببیند. درحالی‌که این حالت به‌عنوان اولین رنگ‌آمیزی معنی‌دار (FMP) واجدشرایط است، مطمئناً به‌عنوان تعاملی مناسب واجدشرایط نیست، زیرا کاربر نمی‌تواند بگوید که هریک از ورودی‌ها درباره چیست. یک ثانیه دیگر در 3G و ۳ ثانیه در 2G طول می‌کشد تا برنامه آماده استفاده شود. درمجموع، ۶ ثانیه در 3G و ۱۱ ثانیه در 2G طول می‌کشد تا برنامه تعاملی شود.

تحلیل آبشاری

اکنون که می‌دانیم کاربر چه چیزی می‌بیند، باید دلیل آن را پیدا کنیم. برای این کار می‌توانیم به نمودار آبشاری نگاه کنیم و دلیل دیر بار شدن منابع را تحلیل کنیم. در ردیابی 2G برای PROXX، می‌توانیم دو پرچم قرمز اصلی را ببینیم:

  1. چندین خط نازک چندرنگ وجود دارد.
  2. فایل‌های جاوا اسکریپت زنجیره‌ای را تشکیل می‌دهند. برای مثال، منبع دوم فقط زمانی شروع به بار شدن می‌کند که منبع اول تمام شده باشد، و منبع سوم فقط زمانی شروع می‌شود که منبع دوم تمام شده باشد.
نمودار آبشاری اطلاعات آماری درباره اینکه کدام منابع در چه زمانی بار می‌شوند و چقدر طول می‌کشد ارائه می‌دهد.

درحال کاهش تعداد اتصال‌ها

هر خط باریک (dns،‏ connect،‏ ssl) نشان‌دهنده ایجاد اتصال HTTP جدید است. راه‌اندازی اتصال جدید پرهزینه است زیرا حدود ۱ ثانیه در 3G و تقریباً ۲٫۵ ثانیه در 2G طول می‌کشد. در آبشارمان، اتصال جدیدی برای این مورد می‌بینیم:

  • درخواست شماره ۱: index.html ما
  • درخواست شماره ۵: سبک‌های قلم از fonts.googleapis.com
  • درخواست شماره ۸: Google Analytics
  • درخواست شماره ۹: فایل قلم از fonts.gstatic.com
  • درخواست شماره ۱۴: مانیفست برنامه وب

اتصال جدید برای index.html اجتناب‌ناپذیر است. مرورگر باید برای دریافت محتوا، اتصالی به سرور ما ایجاد کند. با درون‌خطی کردن چیزی مثل Minimal Analytics می‌توان از اتصال جدید برای Google Analytics اجتناب کرد، اما Google Analytics مانع از ارائه یا تعاملی شدن برنامه ما نمی‌شود، بنابراین سرعت بار شدن آن واقعاً برای ما مهم نیست. در حالت ایده‌آل، Google Analytics باید در زمان بیکاری بار شود، یعنی زمانی که همه چیز قبلاً بار شده است. به این ترتیب، درطول بارگیری اولیه، پهنای باند یا قدرت پردازش را اشغال نمی‌کند. اتصال جدید برای مانیفست برنامه وب توسط مشخصات واکشی تجویز شده است، زیرا مانیفست باید ازطریق اتصال بدون اعتبارنامه بار شود. دوباره، مانیفست برنامه وب مانع از رندر شدن یا تعاملی شدن برنامه ما نمی‌شود، بنابراین نیازی نیست زیاد نگران باشیم.

بااین‌حال، این دو قلم و سبک‌های آن‌ها مشکل‌ساز هستند زیرا مانع از پردازش و همچنین تعامل می‌شوند. اگر به CSS ارائه‌شده توسط fonts.googleapis.com نگاه کنیم، فقط دو قانون @font-face وجود دارد، یکی برای هر قلم. سبک‌های قلم درواقع بسیار کوچک هستند، به‌همین دلیل تصمیم گرفتیم آن را در HTML خود به‌صورت درون‌خطی قرار دهیم و یک اتصال غیرضروری را حذف کنیم. برای اجتناب از هزینه راه‌اندازی اتصال برای فایل‌های قلم، می‌توانیم آن‌ها را در سرور خودمان کپی کنیم.

درحال موازی‌سازی بارها

با نگاه کردن به نمودار آبشاری، می‌توانیم ببینیم که وقتی بارگیری اولین فایل جاوا اسکریپت تمام می‌شود، بارگیری فایل‌های جدید بلافاصله شروع می‌شود. این امر برای وابستگی‌های واحد معمول است. احتمالاً ماژول اصلی ما واردات ایستا دارد، بنابراین جاوا اسکریپت نمی‌تواند اجرا شود تا زمانی که آن واردات بارگیری شوند. نکته مهمی که باید در اینجا متوجه شوید این است که این نوع وابستگی‌ها در زمان ساخت شناخته می‌شوند. می‌توانیم از برچسب‌های <link rel="preload"> استفاده کنیم تا مطمئن شویم همه وابستگی‌ها در همان ثانیه‌ای که HTML را دریافت می‌کنیم شروع به بار شدن می‌کنند.

نتایج

بیایید نگاهی به آنچه تغییرات ما به دست آورده است بیندازیم. مهم است که هیچ متغیر دیگری را در راه‌اندازی آزمایشی خود تغییر ندهیم که بتواند نتایج را منحرف کند، بنابراین برای بقیه این مقاله از راه‌اندازی ساده WebPageTest استفاده خواهیم کرد و به نوار فیلم نگاه می‌کنیم:

ما از نوار فیلم WebPageTest استفاده می‌کنیم تا ببینیم تغییرات ما چه دستاوردی داشته است.

این تغییرات TTI ما را از ۱۱ به ۸٫۵ کاهش داد، که تقریباً همان ۲٫۵ ثانیه زمان راه‌اندازی اتصال است که قصد داشتیم حذف کنیم. آفرین به ما.

پیش‌پرداززنی

درحالی‌که ما فقط TTI خود را کاهش دادیم، واقعاً بر صفحه سفید طولانی ابدی که کاربر باید به‌مدت ۸٫۵ ثانیه تحمل کند تأثیری نگذاشته‌ایم. احتمالاً بزرگ‌ترین بهبودها برای FMP را می‌توان با ارسال نشانه‌گذاری سبک‌دار در index.html به‌دست آورد. تکنیک‌های رایج برای دستیابی به این هدف، پیش‌پرداز و پرداز سمت سرور هستند که ارتباط نزدیکی با هم دارند و در پرداز در وب توضیح داده شده‌اند. هر دو روش برنامه وب را در Node اجرا می‌کنند و DOM حاصل را به HTML سریال‌سازی می‌کنند. پرداز زدن سمت کارخواه این کار را برای هر درخواست در سمت کارخواه انجام می‌دهد، درحالی‌که پیش‌پرداز زدن این کار را در زمان ساخت انجام می‌دهد و خروجی را به‌عنوان index.html جدید شما ذخیره می‌کند. ازآنجایی‌که PROXX یک برنامه JAMStack است و سمت سرور ندارد، تصمیم گرفتیم پیش‌پرداز را پیاده‌سازی کنیم.

راه‌های زیادی برای پیاده‌سازی پیش‌پردازنده وجود دارد. در PROXX تصمیم گرفتیم از Puppeteer استفاده کنیم که Chrome را بدون هیچ واسط کاربری‌ای راه‌اندازی می‌کند و به شما امکان می‌دهد آن نمونه را با Node API از راه دور کنترل کنید. ما از این برای تزریق نشانه‌گذاری و جاوا اسکریپت خود استفاده می‌کنیم و سپس DOM را به‌عنوان رشته‌ای از HTML می‌خوانیم. چون از CSS Modules استفاده می‌کنیم، CSS درون‌خطی سبک‌های موردنیاز را به‌طور رایگان دریافت می‌کنیم.

  const browser = await puppeteer.launch();
  const page = await browser.newPage();
  await page.setContent(rawIndexHTML);
  await page.evaluate(codeToRun);
  const renderedHTML = await page.content();
  browser.close();
  await writeFile("index.html", renderedHTML);

با این کار، می‌توانیم انتظار بهبود در FMP خود را داشته باشیم. ما هنوز باید همان مقدار جاوا اسکریپت را مانند قبل بارگیری و اجرا کنیم، بنابراین نباید انتظار داشته باشیم که TTI تغییر زیادی کند. اگر چیزی باشد، index.html ما بزرگ‌تر شده است و ممکن است TTI ما را کمی عقب بیندازد. فقط یک راه برای فهمیدن وجود دارد: اجرای WebPageTest.

نوار فیلم بهبود واضحی را برای سنجه FMP ما نشان می‌دهد. TTI عمدتاً تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد.

«اولین رنگ‌آمیزی معنی‌دار» ما از ۸٫۵ ثانیه به ۴٫۹ ثانیه رسیده است که پیشرفت بزرگی است. TTI ما هنوز حدود ۸٫۵ ثانیه است، بنابراین این تغییر تأثیر چندانی بر آن نداشته است. کاری که اینجا انجام دادیم یک تغییر ادراکی است. برخی حتی ممکن است آن را تردستی بنامند. با ارائه تصویری واسط از بازی، عملکرد بارگیری درک‌شده را بهبود می‌بخشیم.

درون‌خطی

سنجه دیگری که هم DevTools و هم WebPageTest به ما می‌دهند زمان تا اولین بایت (TTFB) است. این مدت‌زمانی است که از ارسال اولین بایت درخواست تا دریافت اولین بایت پاسخ طول می‌کشد. این زمان اغلب «زمان رفت‌وبرگشت» (RTT) نیز نامیده می‌شود، اگرچه ازنظر فنی بین این دو عدد تفاوت وجود دارد: RTT شامل زمان پردازش درخواست در سمت سرور نمی‌شود. DevTools و WebPageTest،‏ TTFB را با رنگی روشن در بلوک درخواست/پاسخ تجسم می‌کنند.

بخش روشن درخواست نشان می‌دهد که درخواست درانتظار دریافت اولین بایت پاسخ است.

با نگاه کردن به نمودار آبشاری‌مان، می‌توانیم ببینیم که همه درخواست‌ها بیشتر زمان خود را در انتظار رسیدن اولین بایت پاسخ می‌گذرانند.

این مشکل همان چیزی بود که HTTP/2 Push در ابتدا برای آن طراحی شده بود. توسعه‌دهنده برنامه می‌داند که به منابع خاصی نیاز است و می‌تواند آن‌ها را ازطریق سیم ارسال کند. تا زمانی که کارخواه متوجه شود که باید منابع اضافی را واکشی کند، این منابع ازقبل در حافظه نهان مرورگر قرار گرفته‌اند. مشخص شد که درست انجام دادن HTTP/2 Push بسیار دشوار است و توصیه نمی‌شود. این مشکل درطول استانداردسازی HTTP/3 دوباره بررسی خواهد شد. درحال‌حاضر، ساده‌ترین راه‌حل این است که همه منابع مهم را به‌صورت درون‌خطی قرار دهید، هرچند این کار به قیمت کاهش کارایی ذخیره‌سازی موقت تمام می‌شود.

CSS بحرانی ما به‌لطف «ماژول‌های CSS» و پیش‌پردازنده مبتنی بر Puppeteer ما ازقبل درون‌خطی شده است. برای جاوا اسکریپت، باید ماژول‌های مهم و وابستگی‌های آن‌ها را درون‌خطی کنیم. این کار بسته به بسته‌بندی که استفاده می‌کنید، دشواری‌های متفاوتی دارد.

With the inlining of our JavaScript we have reduced our TTI from 8.5s to 7.2s.

این کار ۱ ثانیه از TTI ما کم کرد. اکنون به نقطه‌ای رسیده‌ایم که index.html ما حاوی هر چیزی است که برای رندر اولیه و تعاملی شدن لازم است. HTML می‌تواند درحین بارگیری شدن پردازش شود و FMP ما را ایجاد کند. به‌محض اینکه تجزیه و اجرای HTML تمام شود، برنامه تعاملی می‌شود.

تقسیم کد تهاجمی

بله، index.html ما حاوی همه چیزهایی است که برای تعاملی شدن لازم است. اما با بررسی دقیق‌تر مشخص می‌شود که حاوی همه چیزهای دیگر نیز هست. index.html ما حدود ۴۳ کیلوبایت است. بیایید آن را در ارتباط با آنچه کاربر می‌تواند در ابتدا با آن تعامل داشته باشد قرار دهیم: ما فرمی برای پیکربندی بازی داریم که شامل چند مؤلفه، یک دکمه شروع، و احتمالاً کدی برای حفظ و بار کردن تنظیمات کاربر است. تقریباً همین است. ۴۳ کیلوبایت زیاد به‌نظر می‌رسد.

صفحه مقصد PROXX. فقط از مؤلفه‌های حیاتی در اینجا استفاده می‌شود.

برای درک اینکه اندازه بسته ما از کجا می‌آید، می‌توانیم از یک کاوشگر نقشه منبع یا ابزار مشابهی برای تجزیه و تحلیل آنچه بسته شامل می‌شود استفاده کنیم. همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد، دسته ما حاوی منطق بازی، موتور پردازش، صفحه برد، صفحه باخت، و تعدادی ابزار است. فقط زیرمجموعه کوچکی از این واحدها برای صفحه مقصد لازم است. انتقال هر چیزی که برای تعامل‌پذیری کاملاً ضروری نیست به یک ماژول بارشده به‌صورت تنبل، TTI را به‌طور قابل‌توجهی کاهش می‌دهد.

تجزیه‌وتحلیل محتوای `index.html` PROXX نشان می‌دهد که منابع غیرضروری زیادی وجود دارد. منابع مهم برجسته شده‌اند.

کاری که باید انجام دهیم تقسیم کد است. تقسیم کد، بسته یکپارچه شما را به بخش‌های کوچک‌تری تقسیم می‌کند که می‌توانند به‌صورت بارگیری کُند و براساس تقاضا بارگیری شوند. بسته‌بندی‌کننده‌های محبوب مانند Webpack،‏ Rollup، و Parcel از تقسیم کد بااستفاده از import() پویا پشتیبانی می‌کنند. بسته‌ساز کد شما را تجزیه‌وتحلیل می‌کند و همه مدول‌هایی را که به‌صورت ایستا وارد شده‌اند درون‌خطی می‌کند. هر چیزی که به‌صورت پویا وارد می‌کنید در فایل خودش قرار می‌گیرد و فقط زمانی از شبکه واکشی می‌شود که فراخوانی import() اجرا شود. البته دسترسی به شبکه هزینه دارد و فقط درصورتی باید انجام شود که وقت کافی داشته باشید. شعار ما در اینجا این است که واحدهایی را که در زمان بارگیری به‌شدت موردنیاز هستند به‌صورت ایستا وارد کنیم و بقیه موارد را به‌صورت پویا بارگیری کنیم. اما نباید تا آخرین لحظه برای بار کردن کُند واحدهایی که قطعاً استفاده خواهند شد صبر کنید. بیکار تا زمان اضطرار فیل والتون الگوی عالی برای حد وسط سالم بین بار کردن کُند و بار کردن مشتاقانه است.

در PROXX، فایل lazy.js را ایجاد کردیم که به‌صورت ایستا هر چیزی را که نیاز نداریم وارد می‌کند. سپس در فایل اصلی‌مان می‌توانیم lazy.js را به‌صورت پویا وارد کنیم. بااین‌حال، برخی‌از مؤلفه‌های Preact ما در lazy.js قرار گرفتند که کمی پیچیدگی ایجاد کرد زیرا Preact نمی‌تواند مؤلفه‌های بارشده به‌صورت کُند را به‌طور پیش‌فرض مدیریت کند. به همین دلیل، یک پوشاننده مؤلفه deferred کوچک نوشتیم که به ما امکان می‌دهد تا زمانی که مؤلفه واقعی بار شود، یک جای‌بان را ارائه دهیم.

export default function deferred(componentPromise) {
  return class Deferred extends Component {
    constructor(props) {
      super(props);
      this.state = {
        LoadedComponent: undefined
      };
      componentPromise.then(component => {
        this.setState({ LoadedComponent: component });
      });
    }

    render({ loaded, loading }, { LoadedComponent }) {
      if (LoadedComponent) {
        return loaded(LoadedComponent);
      }
      return loading();
    }
  };
}

با این کار، می‌توانیم از Promise مؤلفه در توابع render() خود استفاده کنیم. برای مثال، مؤلفه <Nebula> که تصویر پس‌زمینه پویانمایی‌شده را ارائه می‌کند، با یک <div> خالی جایگزین می‌شود تا زمانی که مؤلفه بار شود. وقتی مؤلفه بارگیری شد و آماده استفاده بود، <div> با مؤلفه واقعی جایگزین خواهد شد.

const NebulaDeferred = deferred(
  import("/components/nebula").then(m => m.default)
);

return (
  // ...
  <NebulaDeferred
    loading={() => <div />}
    loaded={Nebula => <Nebula />}
  />
);

با همه این‌ها، index.html را به ۲۰ کیلوبایت کاهش دادیم که کمتر از نصف اندازه اصلی است. این موضوع چه تأثیری بر FMP و TTI دارد؟ WebPageTest به شما می‌گوید!

نوار فیلم تأیید می‌کند: TTI ما اکنون ۵٫۴ ثانیه است. پیشرفتی چشمگیر نسبت به نسخه اصلی ۱۱ ثانیه‌ای ما.

«اولین ترسیم معنادار» و «زمان تعاملی» ما فقط ۱۰۰ میلی‌ثانیه باهم فاصله دارند، زیرا فقط موضوع تجزیه و اجرای جاوا اسکریپت درون‌خطی مطرح است. پس‌از فقط ۵٫۴ ثانیه در 2G، برنامه کاملاً تعاملی است. همه واحدهای دیگر که اهمیت کمتری دارند در پس‌زمینه بار می‌شوند.

تردستی بیشتر

اگر به فهرست ماژول‌های حیاتی در بالا نگاه کنید، خواهید دید که موتور پردازشی جزو ماژول‌های حیاتی نیست. البته بازی نمی‌تواند شروع شود تا زمانی که موتور پردازشی ما بازی را پردازش کند. می‌توانیم دکمه «شروع» را تا زمانی که موتور پردازش ما آماده شروع بازی شود غیرفعال کنیم، اما طبق تجربه ما، کاربر معمولاً زمان کافی برای پیکربندی تنظیمات بازی خود صرف می‌کند و این کار لازم نیست. اکثر اوقات، موتور پردازش و سایر ماژول‌های باقی‌مانده تا زمانی که کاربر «شروع» را فشار می‌دهد، بارگیری شده‌اند. در موارد نادری که کاربر سریع‌تر از اتصال شبکه‌اش باشد، صفحه بارگیری ساده‌ای نشان می‌دهیم که منتظر می‌ماند تا بقیه پیمانه‌ها تمام شوند.

نتیجه‌گیری

اندازه‌گیری مهم است. برای جلوگیری از صرف وقت برای مشکلاتی که واقعی نیستند، توصیه می‌کنیم همیشه قبل‌از اجرای بهینه‌سازی‌ها، ابتدا اندازه‌گیری کنید. علاوه‌براین، اندازه‌گیری‌ها باید در دستگاه‌های واقعی با اتصال 3G یا در WebPageTest (اگر دستگاه واقعی دردسترس نیست) انجام شود.

نوار فیلم می‌تواند اطلاعاتی درباره اینکه بار کردن برنامه شما برای کاربر چه حسی دارد ارائه دهد. نمودار آبشاری می‌تواند به شما بگوید که کدام منابع مسئول زمان‌های بارگیری طولانی احتمالی هستند. در اینجا بازبینه‌ای از کارهایی که می‌توانید برای بهبود عملکرد بار کردن انجام دهید ارائه شده است:

  • تا حد امکان دارایی‌های بیشتری را ازطریق یک اتصال ارسال کنید.
  • منابع پیش‌بارگیری یا حتی درون‌خطی که برای اولین پردازش و تعامل لازم است.
  • برنامه‌تان را پیش‌پرداخت کنید تا عملکرد بارگیری درک‌شده را بهبود بخشید.
  • از تقسیم کد تهاجمی استفاده کنید تا مقدار کد موردنیاز برای تعامل‌پذیری کاهش یابد.

منتظر بخش ۲ باشید که در آن درباره نحوه بهینه‌سازی عملکرد زمان اجرا در دستگاه‌های بسیار محدود بحث می‌کنیم.